Walter Benjamin, Μονοδρομος, 1928

Παιδι ακαταστατο.-Καθε πετρα που βρισκει, καθε κομμενο λουλουδι και καθε πεταλουδα που πιανει τού ειναι ηδη η αρχη μιας συλλογης, και γενικα ολα τα πραγματα που του ανηκουν τού ειναι μια και μονη συλλογη. Πανω του αυτο το παθος φανερωνει το αληθινο του προσωπο, το αυστηρο ινδιανοκο βλεμμα, που στους παλαιοπωλες, τους ερευνητες, τους βιβλιοφιλους απλως σιγοκαιει ακομα θαμπα και μαλακα' με το που μπαινει στη ζωη, ειναι κυνηγος. Κυνηγα τα στοιχεια που οσφραινεται τα ιχνη τους μεσα στα πραγματα' με στοιχεια και με πραγματα περνανε χρονια στα οποια το οπτικο του πεδιο μενει ελευθερο αποανθρωπους. Ετσι, οπως στα ονειρα:τιποτα μονιμο δεν ξερει' ολα λες και του συμβαινουν, το συναπαντουν, του συντυχαινουν...Τα νομαδικα του χρονια ειναι οι ωρες μεσα στο δασος του ονειρου. Απο κει κουβαλαει στο σπιτι του τη λεια, να την καθαρισει, να τη στερεωσει, να την ξεμαγεψει. Τα συρταρια του πρεπει να γινουν στρατιωτικη αποθηκη και ζωολογικος κηπος, εγλκηματολογικο μουσειο και κρυπτη. "Συγυρισμα" θα σημαινε να γκρεμισεις ενα κτιριο γεματο καστανα αγκαθερα, που ειναι αστερια της αυγης, ασημοχαρτα, που ειναι ενας θησαυρος ασημι, αγκωναρια, κιβουρια, που ειναι κακτοι, νεκροδεντρα και μπρουτζινες δεκαρες, που ειναι ασπιδες. Στην ντουλαπα με τα ασπρορουχα της μητερας, στη βιβλιοθηκη του πατερα, τοπαιδι βοηθα απο καιρο, ενω στο χωρο το δικο του ειναι ακομα ο αστατος, εριστικος επισκεπτης.